Mag ik je nummer….

Antonio-Meucci-Alexander-Graham-Bell-38146Op 25 januari is het honderd jaar geleden dat Alexander Graham Bell het eerste transcontinentale telefoongesprek voerde (New York – San Francisco). Ware hij niet overleden, dan was die januaridag een rotdag geweest voor Antonio Meucci. Het was op dezelfde datum (alleen 34 jaar daarvoor, in 1881 en toen leefde hij nog wel) dat Bell met Thomas Edison de Oriental Telephone Company oprichtte. Dat was helemáál een rotdag voor Meucci. Meucci was namelijk de uitvinder van de telefoon….

Het hele jaar 1874 zal voor Antonio Meucci (niet te verwarren met de gelijkgenaamde portretschilder) een annus horribilis geweest zijn. Eén van de vele….. In dat jaar zag hij definitief de bekroning van zijn levenswerk in rook opgaan. Alles was tegengelopen om zijn uitvinding tot bloei te brengen – verkeerde tijd, verkeerde plaats ook? – en meer dan een eeuw lang gaven geschiedenisboekjes de eer aan een ander. De meest ultieme vorm van ‘verkeerd verbonden’….

Antonio Santi Giuseppe Meucci werd op 13 april 1808 geboren in San Frediano, een plaatsje vlakbij Florence en bekend om zijn basiliek die dateert uit de zesde eeuw.
Hij studeerde vormgeving en werktuigbouwkunde aan de universiteit in Florence. Daarna werkte hij in verschillende theaters als technicus, tot hij in 1835 vertrok naar Cuba (toen nog spaans eigendom) als ontwerper en theatertechnicus.

Meucci had enorme interesse in wetenschappelijk onderzoek en las alles wat hij maar over dat onderwerp kon vinden.
Zo pionierde hij met een manier om ziekten te behandelen met elektrische schokken. Dat werd ook in Havana vrij populair. Op een dag – hij was bezig met het voorbereiden van een behandeling van een vriend – hoorde hij in de kamer ernaast zijn vriend iets zeggen, maar zijn woorden leken te komen uit het stuk koper dat tussen hen in lag. De stem van zijn vriend had hij nooit kunnen horen zonder het koperdraad dat tussen de toestellen zat. De uitvinder merkte meteen dat wat hij in zijn handen hield, belangrijker was dan alle uitvindingen die hij al eerder gevonden had. In de tien jaar die volgde, werkte hij zijn ontdekking uit.

In 1850 verhuisde hij naar Staten Island, een paar kilometer van New York, waar hij aanvankelijk met twee problemen kampte: hij had erg weinig geld en hij sprak geen Engels. Toen vijf jaar later zijn vrouw Esther voor een deel verlamd raakte, maakte hij tussen haar slaapkamer en zijn werkplaats (en wellicht andere delen van zijn huis) een werkend telefoonsysteem. Jarenlang probeerde Meucci geld te krijgen om zijn apparaat verder te ontwikkelen. In 1860 hield hij in New York een publieke demonstratie van zijn uitvinding. Het publiek zal sprakeloos geweest zijn (niet handig in dit geval waar woorden van essentieel belang zijn, maar ongetwijfeld zal Meucci honderduit verteld hebben over zijn vinding, die uiteindelijk de wereld zou veranderen.

Dan volgt een tegenslag: een zware explosie verwondde Antonio Meucci en hij kwam in het ziekenhuis te liggen. Ongetwijfeld ten gevolge van geldgebrek of schulden verkocht Esther – o ramp – de prototypes van haar echtgenoots vindingen aan een opkoper, waaronder ook de telefoon. (Wellicht, ter verlichting van haar misser, kon ze nog steeds slecht uit de voeten en had ze de opkoper de vrijheid gegeven dingen van zin gading mee te nemen uit de werkplaats.)
Antonio probeerde, eenmaal uit het ziekenhuis, de prototypes terug te kopen, maar zijn vrouw wist niet meer aan wie ze de spullen had verkocht (telefoonboeken met rubrieken als ‘opkopers’ bestonden nog niet). Dag en nacht werkte Meucci om zijn telefoon opnieuw te maken, bevreesd als hij was dat iemand eerder dan hij patent erop zou krijgen.

Echter, in 1871 kon Meucci het patent voor zijn teletrophone ($ 250 – in die tijd veel geld) niet betalen.
Omdat hij het benodigde geld niet bijeen kreeg, bleef het bij een aanvraag, die na drie jaar afliep en wegens verder geldgebrek ook niet werd verlengd.
Onmiddellijk na de inschrijving van het patent probeerde Meucci geld los te krijgen voor zijn uitvinding. Hij stuurde een model en een technische beschrijving naar de firma Western Union. Hij vroeg aan de directeur van die firma of hij zijn “Sprekende Telegraaf” mocht demonstreren. De directeur zei dat er geen tijd was om de test te organiseren. Twee jaar later in 1874 vroeg Meucci de firma of ze zijn model en de beschrijving terug wilden sturen. Hij kreeg antwoord dat het ‘zoek geraakt’ was.…

bellZo’n dertig jaar werk en geen stap verder…. Dan, in 1876, verschijnt op het patentkantoor de 28-jarige Alexander Graham Bell met het verzoek voor een patent op iets wat niet helemaal een telefoon leek, maar het wel was. Het schijnt dat deze jongeman een laboratorium deelde (of had gedeeld) met Meucci (en dus toegang had tot diens werk). Bell verkreeg zijn aangevraagde patent.
De door Bell beschreven microfoon bestaat uit een elektromagneet met daarvoor een strakgespannen membraan. Wanneer het membraan door spraak in trilling wordt gebracht, worden er stromen geïnduceerd in de windingen van de elektromagneet. Aan de andere kant van de lijn bevindt zich een identiek apparaat, maar dan net andersom, waarin de elektrische wisselstromen worden omgezet in geluid: de luidspreker.

Meucci kwam daar uiteraard achter en liet een advocaat protest indienen bij het United States Patent Office in Washington. Zoiets had nog nooit iemand eerder gedaan.
De advocaat ontdekte dat de beschrijving van Meucci’s ‘sprekende telegraaf’ ook bij het Patent Office ‘zoekgeraakt’ was… Hadden werknemers van het Patent Office de informatie over de telefoon aan Bell gegeven, of misschien wel verkocht?
Daarnaast werd ontdekt dat de firma Bell twintig procent van hun winst beloofd had aan telegrafiebedrijf Western Union. Omdat Western Union zijn uitvinding niet wilde kopen, richtte Bell samen met zijn financier Hubbard in 1877 de Bell Telephone Company op (welke zou uitgroeien tot een van ’s werelds grootste bedrijven: American Telephone and Telegraph Company (AT&T)).Ericson Colombes 1910

De rechtszaak liep vanaf 1886 tot de dood van Meucci in 1889. De regering wist in die jaren dat Bell de boel had opgelicht, maar deed er niets aan. Na de dood van Meucci stopte men met de rechtszaak. Pas op 11 juni 2002 kreeg Meucci zijn gelijk, toen het Amerikaanse congres de Italiaan in een wet eerde voor het werk aan de telefoon. Want hij verdient meer dan een verwijzing in de film ‘The Godfather (3)’, waar Joey Zasa als voorzitter van de Meucci-Association de Italian-American Man of the Year Award geeft aan Michael Corleone.…..

Advertenties