Bij de zee

Ik heb aan ’t strand der zee gestaan;
daar zag ‘k de golven komen, gaan.
Zij rezen op, zij vielen neer,
Zij bruisten hoog, zij daalden weer.
En van hen allen keerde geen.
Zij gingen voort, ‘k zag niet waarheen.
Van velen zoo ook ‘t leven vliet
Waarheen zij gaan? Zij vragen ’t niet.

Ik heb aan ’t strand der zee gestaan;
daar zag ‘k de golven komen, gaan.
De wind maar nauw de zee bewoog,
Of nooit haar kalme rust bedroog.
Zoo vliet soms vredig ’t leven voort,
Geen storm het zachte kabb’len stoort.
Maar eens dat leven einden moet,
De dood zijn macht straks gelden doet.

Ik heb aan ’t strand der zee gestaan;
daar zag ‘k de golven komen, gaan.
De stormwind woei met woeste kracht;
Geen schip weerstond der zeeën macht.
Zoo velen ook door ’t leven gaan,
Verov’ren strijdend hun bestaan.
En worst’lend worden zij straks groot, –
Maar klein maakt hen de kille dood.

Ik heb aan ’t strand der zee gestaan;
daar zag ‘k de golven komen, gaan.
En op hun toppen lichtte thans
In ’t avonddonker zilverglans.
Zoo glanst in donk’ren lijdensnacht
Wel vaak des levens stille pracht.
Maar ’t lijden zelf nooit reinheid geeft,
Als niet Gods hand ’t geheiligd heeft.

Ik heb aan ’t strand der zee gestaan;
daar zag ‘k de golven komen, gaan.
Van allen keerde daar niet een.
Ze gingen voort, ‘k zag niet waarheen.
Maar eens vindt toch de zee de kust,
’t Zij land van strijd of land van rust.
En’ t leven vliet wel met den tijd,
Maar ’t vindt zijn eind in de eeuwigheid.

Johanna M. Wirtz

Advertenties