Omwille van de smeer

Cornelis Visscher 1639-1658Nieuwsfeiten worden niet getoetst aan ethische principes als humaniteit, waarheid of oprecht handelen, maar aan emotie.
Dat schreef ik vorige week. Ik veronderstelde dat dit een tendens van onze tijd is, iets nieuws. Dat niet het nieuwsfeit leidend is als zijnde een verstoring van de gangbare regelmaat, evenmin de ethische toets daaraan, maar de emotie, het hedendaagse gevoel. De mode als het ware. Als voorbeeld noemde ik het aantal doden bij een ongeluk of een conflict. Het aantal doden in Gaza dat leidend blijkt te zijn voor de schuldvraag van het conflict tussen Israël en de Palestijnen.
Ik kom er op terug, op wat ik schreef. Deze tendens is niet iets nieuws. Tenminste, in dit specifieke voorbeeld. Het blijkt in dit geval de normale zienswijze te zijn. Israel is altijd de dader, ongeacht de schuldvraag.

Ik verontschuldig me niet bij voorbaat dat ik iets ten faveure schrijf van Israël, ik  zoek  er geen argumenten voor, het maakt niet uit of ik wel of geen jood ben, joodsgezind, pro-Israel of wat dan ook. Dat schijnt een mening of opinie te beïnvloeden en wanneer je pro-Israel bent, kun je natuurlijk geen heldere zienswijze hebben en al helemaal geen rechtvaardig oordeel vormen. Dat is overigens precies wat het probleem is: de waarheid en het rechtvaardigheidsgevoel wordt al decennia lang terzijde geschoven. In een lezenswaardig artikel stelde Elsevier in januari van dit jaar, onder de titel ‘Hoe Israël tot besmet gebied wordt gemaakt’, dat een niet-bindende adviserende uitspraak van het Internationaal Gerechtshof aan de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties uit 2004, waarin wordt gesteld dat joodse nederzettingen op palestijns gebied illegaal zijn, gebruikt wordt om moreel druk uit te oefenen om Israël te isoleren. Wanneer de publieke opinie, mede door eenzijdige of gekleurde berichtgeving, vervolgens overhelt naar sympathie met de ‘onderdrukten’ (vraag je altijd af: zijn ze dat echt?) op basis van emotie en onkundig van alle feiten, dan is het verklaarbaar waarom Israël de Zwarte Piet krijgt toegespeeld (op dit moment overigens een dubieuze uitdrukking).

Het collectief geheugen is kort en slechts weinigen kennen alle details van de geschiedenis van het Midden Oosten van de afgelopen honderd jaar.
Laat ik niet te ver teruggaan. Het geval van het oplaaiende conflict tussen de Palestijnen in de Gazastrook en Israel deze zomer is vergelijkbaar met de arabische infiltranten die na de oprichting van de staat Israel jarenlang telkens de grenzen overstaken om aanslagen te plegen op joodse nederzettingen. De toenmalige premier Sjarett kaartte dit herhaaldelijk aan bij de VN, wetend dat represailles door Israel een storm van kritiek zouden ontketenen. Maar de VN handelde niet.
Toen de Israelische Verdedigende Strijdkrachten uiteindelijk ingrepen, waarbij soms onvermijdelijk onschuldige Arabieren gedood of gewond werden, werd Israel prompt beschuldigd van gruweldaden.

Net als nu premier Netanyahu, was bijvoorbeeld Ben-Goerion van mening dat zijn verantwoordelijkheid niet in de eerste plaats tegenover de westerse staatslieden of tegenover de rechterstoel van de wereld lag, maar tegenover de gewone burgers die in de Israelische nederzettingen woonden en die voortdurend door de Arabieren werden aangevallen. Ook hij vond dat de eerste en belangrijkste plicht van de regering van een staat was zichzelf te verdedigen en zijn burgers te beschermen, ongeacht hoe negatief de reactie in het buitenland tegenover die bescherming zou zijn.
(Europa kent dit opkomen voor eigen bevolking niet meer, in Brussel wordt het welvaren van de inwoners verkwanseld en worden de waarden van de westerse samenleving in twijfel getrokken, dus zo gek is het niet dat het israëlische beleid wordt gezien als fascisme.
Een prachtig recent voorbeeld is dat van Nelle Boer die als de gefingeerde Marokkaan Nizar Mourabit makkelijker stukken kreeg gepubliceerd dan onder zijn eigen identiteit, waaruit blijkt dat de eigenwaarde van de westerse samenleving danig aan het inboeten is.
Alleen in zo’n klimaat kan een Pieter Broertjes stellen (burgemeester van Hilversum) dat de Joden die na de Tweede Wereldoorlog naar Palestina trokken, vergelijkbaar zijn met de Jihadstrijders van nu.
)

De discussie over de Palestijnse vluchtelingen, hun afkomst, de schuld, oorzaak of situatie wil ik hier niet aanhalen, hier staat centraal het oordeel dat de opinie meent te kunnen geven over de handelwijze van Israel.

Tijdens de hierboven aangehaalde situatie uit 1955 was deze houding jegens Israel ook al niet nieuw. Na de onlusten in 1929 en 1936 in het toenmalige Palestina – onlusten die werden veroorzaakt door Arabieren – werd, ondanks bevestiging hiervan door onafhankelijke onderzoekscommissies die de VN had ingesteld, wellicht niet direct de schuld bij de Joden gelegd, maar werden wel represailles genomen jegens de Joden. De aanstichters ondervonden geen enkele hinder. Om een of andere duistere reden kozen de westerse landen die toen het wereldtoneel bepaalden onomwonden voor de arabische wereld, ook al ging dit ten koste van rechtvaardigheid en waarheid.
Hoewel, duistere reden….. het feit dat de Arabieren olie hadden, zei alles.$_85

Niets is er veranderd. Nog steeds worden waarheid en rechtvaardigheid terzijde geschoven. Jacob Cats (wie kent hem nog) schreef in zijn tijd (1577 – 1660) al ‘Omwille van de smeer likt de kat de kandeleer’.
(‘Om de minne van het smeer, leckt de kat den kandeleer.‘)

Maar wat zou het zijn dat het rechtvaardigheidsgevoel van het Westen zo lijdt onder mededogen jegens daders en zoveel minder op heeft met mensen die alleen maar in vrede willen leven? Nu weer worden de Koerden in de media veroordeeld omdat ze IS-gevangenen executeren. Koerden, die zich verdedigen tegen mensen die zonder pardon ontelbare mannen, vrouwen kinderen levend begraven door ze met een bulldozer onder het zand te schuiven…
“Als we de IS-terroristen geen goed matras geven, noemt het Westen dat al een mensenrechtenschending,” reageerde een turkse Koerd.

Het is een eigenaardige manier van beoordelen. Of zou het Westen inmiddels zo doortrokken zijn van het christelijke denkbeeld ‘Heb uw naasten lief als uzelf’, ons rechtssysteem zo beïnvloed door Christus’ opdracht om het goede te doen, dat het oosterse begrip van ‘oog om oog, tand om tand’ niet leidend meer is en het onrecht hier te allen tijd wordt benaderd met rechtvaardigheid zonder geweld?
Het is waar dat onze samenleving dat niveau van beschaving heeft bereikt, en toch….  ergens diep van binnen waag ik het dit te betwijfelen.
Zolang het smeer nog aan de kandelaar zit, is de weg nog niet ten einde gelopen.

cats001jvan02ill0183

Advertenties