Zusje

zusje 002Vannacht droomde ik van mijn zusje. Ze is anderhalf jaar ouder, maar deze nacht zag ik haar als het kleine meisje dat ze ooit was. Het meisje, het zusje dat ik nooit meer zal zien, omdat dat kleine meisje inmiddels ruimschoots een volwassen vrouw is.
Ze keek me vrolijk aan en o, wat praatte ze netjes. Ze praat nog steeds netjes, maar toen sprak ze zoals onze ouders het ons leerden: voor in de mond en met heldere articulatie. En zo lieftallig….. Zo kunnen alleen kinderen praten.
Ze zei niks bijzonders hoor, ik kan me ook niet meer herinneren wat ze zei, in elk geval was het iets dat ze gezegd zou kunnen hebben op die leeftijd.

Fijn is dat, even terug te kunnen gaan. Op die leeftijd beseft geen kind dat de tijd voorbij gaat. Momenten worden dan herinneringen, herinneringen die pas later gestalte krijgen, en momenten worden daarmee eeuwig. Althans, zolang ons leven duurt.
Dat kleine meisje is langzaam verdwenen en niemand kan zeggen wanneer. Ze werd groter, ze werd een groot meisje, een jongedame, een vrouw. In haar hart is ze nog steeds een groot meisje (of, wie weet, klein), en ieder die haar kent weet dat het meisje en de vrouw dezelfde persoon is.

Nee hoor.
We groeien, we leren, het leven tekent ons en vormt ons. Alleen de herinnering aan wat was blijft. Beschermd in ons geheugen en in ons hart.
Het meisje van toen is allang verdwenen en ongemerkt en wellicht ook ongewild hebben we daarvan afscheid genomen. De vrouw die ze werd hebben we ongemerkt (en wellicht ook ongewild) leren kennen. Familie krijg je kado in het leven. Grote kans dat de familieleden die je kent, nooit je vrienden waren geworden.
Dat is dan weer het mooie van familie, je gaat met mensen om die je nooit zelf zou hebben opgezocht en in veel gevallen is dat een verrijking van je eigen leven.

Het enige wat je echt gemeenschappelijk deelt, is het verleden. Beiden heb je dezelfde komaf en met niemand anders kun je die herinneringen delen. Niettegenstaande blijkt altemaal dat diezelfde herinneringen zo verschillend kunnen zijn. In eerste instantie zijn ze basaal gelijk, maar de wijze waarop wij er mee omgaan en hoe wij ze interpreteren, ervaren of beleven, kan verschillen.

Vannacht droomde ik van mijn zusje. Deze nacht zag ik haar als het kleine meisje dat ze ooit was, zoals ik haar kende, maar zoals zij zichzelf waarschijnlijk nooit gekend heeft, omdat zij…. nou omdat zij zichzelf kent.

 

 

Of, zoals de griekse filosoof Herakleitos zei: “Je steekt nooit tweemaal dezelfde rivier over, want het is nooit hetzelfde water en nooit dezelfde jij.”

Advertenties