Ziekmakende informatie (1)

untitledHoe het mogelijk is dat een zieke lever na zes weken nog steeds ziek kan zijn, terwijl alle cellen vernieuwd zijn?
Enige tijd geleden schreef ik over ‘je bent wat je eet’. Daarin kwam aan de orde dat je lichaam constant lichaamscellen vervangt. Oude cellen sterven af, nieuwe ontstaan. Het voedsel dat je eet fungeert daarbij als bouwmateriaal. Een cel is het kleinste onderdeel van een organisme en bevat alle genetische informatie van dat organisme.
Al onze lichaamscellen vernieuwen zich iedere acht maanden. Wanneer iemand met een lage weerstand dus voldoende levensmiddelen tot zich zou nemen is de kans groot dat hij zich na acht maanden als herboren voelt.
Per uur schijnen er rond de éénmiljard cellen te worden vervangen in je lichaam. Het tempo waarin is afhankelijk van de specifieke cel; een cel in het oog is bijvoorbeeld elke tweede dag vernieuwd waar de cellen van de binnenkant van de maag er drie dagen over doen. Huidcellen hebben iets minder dan vier weken nodig en levercellen zes.
Elke 28 dagen wordt je huid vernieuwd, elke vijf maanden je lever, je botten elke tien jaar. De cellen van de oogbol regenereren in 48 uur, daarom kun je na een oogoperatie vaak binnen 48 uur weer zien.

Volgens Dr. Frisen van het Karolinska instituut in Stockholm is het menselijke lichaam gemiddeld zeven tot tien jaar oud. Althans, zolang duurt het voordat alle cellen zijn vervangen. Het ene deel van je lichaam is ouder dan het andere deel. De cellen rond je borst zijn bijvoorbeeld 15,1 jaar oud. De cellen aan de oppervlakte van je darmen zijn vijf dagen oud terwijl de rest van je darmen gemiddeld 15,9 jaar oud zijn. De rode bloedcellen zijn binnen 120 dagen vervangen. De bovenlaag van je huid is binnen twee weken vervangen. De lever is 300 tot 500 dagen oud en het skelet is gemiddeld binnen tien jaar compleet vervangen.

Grofweg wordt ons fysieke lichaam in acht jaar geheel vernieuwd. Hier en daar verschillen de aangegeven periodes, maar in het algemeen gaat het erom dat de boel wordt vernieuwd. Het is puur theorie dat je lichaam niet ouder is dan zo’n acht jaar (vooral omdat de cellen onafhankelijk van elkaar en in verschillende tijdseenheden vernieuwen). De praktijk is dat je als samenhangend organisme enkele decennia leeft waarin al die cellen samenwerken. Tot het moment dat de vernieuwing niet meer zo soepel gaat of gebreken gaat vertonen.

De indiase arts Deepak Chopra besteedde een groot deel van zijn loopbaan in de Verenigde Staten aan het bestuderen van mensen die ernstige ziekten overleven. Hij vroeg zich af waarom nieuwe lichaamscellen, die oude cellen met een afwijking (lees: kanker) vervangen, geen gezonde nieuwe cellen zijn, maar cellen met dezelfde ziekte. Als een lever zich na vijf maanden heeft vernieuwd, waarom is een lever met kanker dan nog steeds een lever met kanker en geen gezonde lever?
De ziekmakende informatie wordt blijkbaar steeds opnieuw doorgegeven; kennelijk kopieert de nieuwe cel informatie van de oude.

Het antwoord vond hij in het celgeheugen. Hij kwam met de theorie dat herinneringen letterlijk in de cel opgeslagen kunnen worden en de oorzaak kunnen zijn van degeneratieve ziektepatronen én deze patronen doorgeven aan de volgende celgeneratie. Hierdoor start de nieuwe celgeneratie met het degeneratieve ziektepatroon.
Vastgesteld is dat geheugen niet alleen in onze hersenen, maar in al onze lichaamscellen wordt opgeslagen. Onverwerkte emotionele gebeurtenissen kunnen zich vastzetten in de structuur van onze cellen en kunnen zo lichamelijke en emotionele klachten veroorzaken.

Chopra onderzocht jarenlang mensen die ‘spontaan’ genazen. Alle mensen uit zijn onderzoek hadden twee dingen gemeen: ze hadden een diepe ervaring van wie en wat ze in werkelijkheid zijn (zij noemden dit een Godservaring, oneindige intelligentie, de Stilte, het Licht, de Bron), èn ze hadden op de één of andere manier spontaan toegang gehad tot hun celgeheugen.

De in september 2013 overleden neurowetenschapper Candace Pert verrichtte onderzoek naar het effect van onze emoties op ons lichaam op celniveau. (Voor dit onderzoek werd ze in 2005 genomineerd voor de Nobelprijs.) Zij beschrijft in haar boek ‘Molecules of Emotion’ hoe niet-opgelost trauma en negatieve emoties fysiek worden opgeslagen op celniveau in de vorm van eiwitstructuren. Deze eiwitstructuren blokkeren bepaalde celreceptoren in de celmembraan waardoor de communicatie met andere cellen vermindert en ook de celstofwisseling negatief wordt beïnvloed. Deze verminderde communicatie en celstofwisseling wordt doorgegeven aan de volgende celgeneratie.
Door de opgeslagen herinneringen worden de cellen als het ware op de ‘niet actief’ stand gezet. Na verloop van tijd, vaak jaren nadat de stressvolle gebeurtenis plaats vond, merk je dit in de vorm van emotionele en fysieke ziektes.

Dr Pert stelde vast dat het denken, het verstand (mind) niet is beperkt tot ons hoofd, maar dat mind een constante stroom van informatie is tussen cellen, organen en systemen in het hele lichaam. In het hart zijn zenuwcellen gevonden die informatie opslaan, bewerken en vertalen naar activiteiten, net zoals de hersenen dat doen. Het verschil tussen denken en lichaam valt hiermee weg. Het lichaam is het denken en denken (verstand) is het lichaam.
Ze vatte het samen in: “Your body is your subconscious mind” (je lichaam is je onderbewuste denken).
Een groep zeer kleine eiwitten, neuropeptiden, zijn de boodschappers die onze emoties overbrengen. Neuropeptiden worden in het gehele lichaam aangetroffen, vooral in het zenuwstelsel, bereiken alle cellen en functioneren als één lichaam omvattend netwerk.
Emoties beïnvloeden het hele lichaam-verstand systeem (body-mind). Alle delen van het lichaam-verstand staan in verbinding met elkaar en communiceren met elkaar.

Een langdurige ziekte is dus niet een passief, maar een weliswaar onbewust actief proces: ze wordt voortdurend gerecreëerd. (Ik zet het bewust vet, om te voorkomen dat mensen zichzelf de ‘schuld’ geven van hun ziekte.)
Dokter Michael Ryce, auteur van ‘Why is This Happening to Me Again’, gaat ervan uit dat zeker negentig procent van de energie die ons ter beschikking staat, wordt gebruikt om onopgeloste zaken in ons lichaamsgeheugen op te slaan. Ditzelfde mechanisme verklaart ook de zogenaamde spontane genezingen: wanneer wij onze gesteldheid kunnen veranderen ofwel de herinnering loslaten dan stopt de ziekmakende informatiestroom en kan het lichaam zich binnen weken herstellen.

Studie van dit type patiënt laat keer op keer zien, dat het mensen zijn die hun ziekte niet lijdzaam ondergingen, maar moeite deden om het signaal van de ziekte te interpreteren en daadwerkelijk stappen namen om hun denktrend en situatie te veranderen. (“Voor veel van hen was de ziekte achteraf gezien een zegen. Het dwong hen om ziekmakende mechanismen onder ogen te zien en los te laten. De heling die plaats had, reikte veel verder dan het genezen van kanker.”)

Helaas is het niet zo dat elke vorm van ziekte of kanker een oorzaak vindt in onverwerkte trauma’s. Soms worden mensen ‘gewoon’ ziek. Een duidelijk antwoord hierop is er (nog) niet.

Advertenties