Vuurwerk

vuurwerkJaren geleden was op de televisie een melkreclame te zien – ik weet niet meer welke melk (ja koeiemelk, maar niet welk merk) en hoe lang geleden precies, ik kan het ook niet terugvinden via zoekmachines of Youtube – en die reclame toonde een jongen wiens leven voorgoed zou veranderen door het drinken van een pak melk.

“Dit is Victor” zei een stem. “Hij drinkt melk. En door het drinken van die melk zal zijn leven nooit meer hetzelfde zijn.” We zagen hoe het Victor zou vergaan. Succesvol op school, in de sport, tijdens zijn studie. Geweldige baan. Bloedmooie vriendin. Gevierd man geworden.
“En dat allemaal door het drinken van een pak melk. Dít pak melk.”

Dan plotseling verschrompelde het stralende toekomstvisioen en in het heden konden we zien hoe iemand anders ‘dat’ pak melk nam (“Sorry Victor”) en het leegdronk.
Weg succesvol leven voor Victor, ‘dat’ pak melk werd door iemand anders opgedronken. Tsja, als de kans op zó’n leven voor het grijpen ligt, dan neem je zelf dat pak….

Goeie reclame was dat. Het kwam in mijn gedachten nadat ik las over die jongen uit Terborg. (Ik noem ‘m voor het gemak even ‘Michel’.)
“Dit is Michel. Michel is twaalf jaar. Hij is succesvol op school, blinkt uit met sport. Leuke jongen, veel vrienden. Later volgt hij een universitaire studie en krijgt hij een bloedmooie vriendin. Michel gaat wonen in een penthouse en heeft een druk sociaal leven en een goedbetaalde baan. In zijn vrije tijd gaat hij kitesurfen en tijdens zijn vakanties gaat hij skiën of beklimt hij bergen. Dat alles omdat Michel een doorzetter is en hij onder goed gesternte is geboren.”

Nu verschrompelt het beeld. We zien het heden, 30 december 2013, Michel is weer twaalf. Eén rotje, één knal. Eén hand.
We zien hem in het ziekenhuis, we zien huilende ouders. We zien Michel op school stuntelen met schrijven. Zijn gedachten zijn zelden bij de les. Tijdens gymnastiek zit hij langs de kant. Of hij spijbelt. Met moeite voltooit hij een middelbare opleiding. Het sporten heeft hij lang geleden opgegeven. De leuke vriendin die hij zou krijgen heeft hem nooit zien staan. Een andere leuke vriendin knapte af op zijn handicap.
Michel krijgt leuke collega’s bij de sociale werkplaats, maar hij is vaak thuis. Met pijn in zijn stompje.
“En dat allemaal door één rotje. Dit rotje.”

Dat gebeurde ook met een jongen in Lemmer (ook twaalf jaar) en in Rotterdam (veertien jaar). Achtentwintig ogen in Nederland werden blind. In Medemblik overleed een man (51 jaar, vader van drie kinderen).
Iets verderop staat in de krant dat ‘de schade tijdens de jaarwisseling lijkt mee te vallen’. Mooi. Behalve dan voor die jongens. En voor de kinderen van die pa. En de rest van die gezinnen.
De schade beperkt zich niet tot de jaarwisseling. Die duurt nog een heel leven. En niet iedereen is zo’n doorzetter als Michel……

 

Advertenties